Florlanmış monomerlerin polimerleri yanıcı değildir; kullanımda çok iyi rüzgar geçirmezlik ve fiziksel olarak hareketsizlik özelliğine sahiptir. Bunlar; hat safhadaki korozyona ve eritkene direnme gibi diğer plastiklerin erişemediği sıcaklık uygulama limitleri gösterirler. Mükemmel elektriksel özellikleri, özel kimyasal yapılarına bağlıdır.

PTFE ; teknik olarak uygulanabilir özelliklerin optimum bileşimine sahiptir. Çok zor ıslanma ve yapışma özelliği gösterir. Tüm katı cisimler içinde PTFE en düşük, en elverişli statik ve dinamik sürtünme değerlerine sahiptir. Bu yüzden PTFE, kaynama noktası üzerinde, kendisini termoplastik kalıplama için elverişsiz yapan ve sıkıştırma dayanımını düşüren viskozite değerine rağmen, florlanmış FEP vePFA’dan daha çok kullanılır.

Doğadaki pek çok malzeme insanların ihtiyaç duyduğu sağlamlık, hafiflik, esneklik gibi özelliklere sahiptir. Ancak doğadaki mükemmel tasarımlı malzemeleri günlük hayatta yaygın biçimde kullanmak her zaman mümkün olamayabilmektedir. Bunun nedeni ise bu malzemeleri taklit edebilmek için yüksek teknoloji seviyesine gereksinim duyulmasıdır. (Harun Yahya, Atom Mucizesi)

Zaman içinde deri, kemik, ağaç ve selüloz lifleri gibi doğal organik malzemelerin de kullanılmaya başlanması, sürekli artan ihtiyaç talebi karşısında yetersiz kalmıştır. Bu nedenle bilim adamları yapay malzemeler üretme yoluna gitmiş ve bunda da büyük başarılar elde etmişlerdir.

1938 yılı 6 Nisan’ında DUPONT laboratuarlarında yürütülmekte olan soğutucu gazlarla ilgili bir çalışma sırasında tesadüfen bulunan politetrafloroetilen (PTFE) ile floroplastik çağı başlamıştır.

Başka hiçbir plastik malzemenin bir arada sahip olamadığı kimyasal direnç, nem ve ortam şartlarından etkilenmeme, esneklik, geniş çalışma sıcaklığı aralığı, düşük sürtünme katsayısı, yapışmayan yüzey ve üstün dielektrik özelliklere sahip olan floroplastikler kısa sürede tüm sektörlerin gözdesi haline gelmişler ve insan vücudundan uzaya kadar her alanda giderek artan bir kullanıma ulaşmışlardır.

Uzun zaman kullanımlı medikal implant malzeme kullanımında sadece sınırlı sayıdaki elastomerler biyo-kararlılık ve biyo-uygunluk göstermektedir. 30 yıldan uzun bir süre boyunca implant malzemede iki biyomalzeme yaygın olarak kullanılmıştır.

Bunlar, çapraz bağlı silikon kauçuk ve termoplastik poliüretandır (TPU). Uzun süreli implant kullanımlarda fiziksel dayanıklılık ihtiyacını karşılayan ürünlerde TPU’ lar ve benzer özellikte çözücü tip kısımlı poliüretanlar (SPUs) tercih edilmiştir.

Plastik kelimesi, Eski Yunanca'da "şekil vermeye elverişli" anlamına gelen "plastikos" kelimesinden kökenlidir. Yapımında ana ham madde olarak maden kömürü, hava, su, kireçtaşı ve tuz kullanılır. Bunların özel işlemlerle oluşturduğu fenol,benzen,kok,amonyak,oksijen, azot, argon, neon, ksenon,kalsiyum siyamit kostik ve klor gazı gibi aracı maddeler de plastik yapımında kendilerine düşen görev yerine getirirler. Bu açıklamadan anlaşılacağı gibi, plastik, çeşitli elemanların özel işlemlerle ,birbiriyle karıştırılması sonucu ortaya çıkan yapma-suni maddelere verilen genel bir isimdir.

Günlük hayatımızda plastik eşya kullanımı her gün biraz daha artmaktadır. Eskiden ağac, metal, yün, pamuk, kagıt, vesaire gibi geleneksel malzemelerden imal edilen bir çok eşya bugün plastik esaslı malzemelerden yapılmaktadır. Elektronik cihazların, beyaz eşyaların, giysilerin, inşaat malzemelerinin, döşemelerin vb. yapılarında plastik malzeme miktarı giderek artmaktadır. Mühendislik plastikleri adı verilen ve sayıları zamanla hızla artan malzemeler makine ve techizatlarda metallerin yerini almaktadır.